Paardebloem, bloei!

op een mooi stuk wei, daar loop ik dan. ik pak een paardenbloempje, en blaas, blaas zo hard dat alles er in een keer is afgeblazen. de pluisjes dwarrelen naar beneden. ik mag een wens doen. ik sluit mijn ogen, en doe de wens. als ik mijn ogen nog dicht heb, hoor ik mijn naam roepen.
dan word ik wakker. het is tijd om naar school te gaan. ik denk aan de wei waar ik doorheen liep. zorgeloos en zo gelukkig. ik zou weer terug willen gaan naar de plek waar ik over droomde. " de meeste dromen zijn bedrog " hoor ik door de oordopjes van mijn Ipod. " maar als ik wakker word naast jou dan droom ik nog " gaat het verder. de dromen zijn bedrog. ik word niet naast je wakker. en zo'n mooie wei als ik in mijn dromen zag, bestaat niet.
als ik weer ga slapen, herinner ik me hoe ik lag te slapen. op m'n rechter oor, op m'n rechter zij. me linker been opgetrokken. m'n linker arm bijna gestrekt over de deken en m'n rechter hand onder mijn oor. als ik in slaap val. sta ik weer in de wei. en pluk ik zoveel mogelijk paarden bloemen als ik maar kan. nacht na nacht ga ik weer zo liggen, en elke nacht droom ik weer. ik pluk steeds de wei leeg en blaas steeds zo hard, dat elke keer de pluisjes weer naar beneden dwarrelen. en elke nacht doe ik de zelfde wens.
als ik weer precies zo ga liggen, en ik droom dat ik in de wei ben, zie ik alleen maar pluisjes op de grond. de wei is wit. de paardebloemen zijn weg. allemaal al kaal geblazen. m'n wensen zijn op. en nog is die niet uitgekomen. volgend jaar groeien de bloemen weer. dan zal ik weer elke nacht wensen om die ene droom die bedrog zou zijn. jaar op jaar zal ik dat wensen.